KOTY PERSKIE
(KOTY DŁUGOWŁOSE)
Koty perskie (koty długowłose): są rasą najdłużej poddawaną wpływowi człowieka, ponieważ już w XV w. na europejskich dworach książęcych należało do dobrego tonu trzymanie takiego kota.
Wraz ze staraniami, aby te urocze stworzenia rozmnożyć, zaczęły też postępować zmiany rasy powodowane doborem hodowlanym. Początkowo ograniczał się on do ulepszania jakości futra i zwiększania długości włosów. Dopiero w miarę rozpowszechniania się omawianej rasy w kręgach mieszczaństwa i wzrostu jej popularności rozpoczęto selekcję ukierunkowaną także na inne cechy, jak kształt głowy i budowa reszty ciała.
Chociaż standard hodowlany kota perskiego nie zmienił się istotnie przez te wszystkie lata, to jednak dzisiejsze koty perskie różnią się od tych z lat wcześniejszych. Jedynie pod względem usposobienia nie stwierdza się większych zmian.
KOTY PERSKIE - CHARAKTER
Koty perskie są spokojne, o zrównoważonym charakterze, idealnie nadające się do trzymania w mieszkaniu. Lubią pieszczoty i zabawy, bardzo szybko wzbudzają zainteresowanie każdego miłośnika kotów. Agresywność i upór są u nich zupełnie nieznane.
Wzorzec
Kot perski-koty perskie i egzotyczne- I kat. FIFe
kod EMS: PER
- Pochodzenie: Iran (Persja), Wielka Brytania
- Charakter: spokojny, łagodny, przyjazny.
- Wielkość: średniej wielkości.
- Waga: 3,5-7 kg
- Wygląd ogólny: dobrze umięśniony, o mocnej budowie, ciało powinno sprawiać wrażenie zaokrąglonego.
- Głowa: okrągła, masywna i szeroka, czoło wypukłe, policzki pełne, broda dobrze rozwinięta
- Uszy: małe, nisko osadzone, zaokrąglone na końcach.
- Oczy: krągłe, duże, szeroko rozstawione, niebieskie, pomarańczowe lub dwubarwne (jedno oko niebieskie, drugie pomarańczowe).
- Nos: krótki, stop dobrze zaznaczony.
- Tułów: masywny, krępy, klatka piersiowa głęboka, barki silne, grzbiet dobrze umięśniony, szeroki; kończyny mocne, o grubych kościach, stopy małe, owalne.
- Ogon: niezbyt długi, prosty, zaokrąglony na końcu, obficie owłosiony.
- Szata: długa, gęsta, rzadko wełnista, lekko odstająca od ciała, podszerstek dobrze rozwinięty, na piersi i karku tzw. lwia grzywa, obfite portki na udach.
- Maść: dopuszczalne różne barwy
- Odporność/podatność na choroby: średnia, kot delikatny, wymagający.
- Długość życia: 12-15 lat
- Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
- Cena kota z rodowodem: 1000-2000 zł
Historia rasy
Początkowo uważano, że persy pochodzą od długowłosych kotów z Bliskiego Wschodu. Twierdzono, że pierwsze z nich sprowadzono do Europy w XVII w., z ówczesnej Persji, a dzisiejszego Iranu, i stały się one protoplastami rasy na naszym kontynencie. Jednak dzisiejsze koty perskie niewiele mają wspólnego z pierwszymi, historycznymi persami. W świetle najnowszych badań, według których przodkowie rasy pochodzą z Rosji, fakt ten nie dziwi wcale. Badania genetyczne wykazały powiązania z rosyjskimi kotami długowłosymi i ostatecznie dowiodły braku pokrewieństwa z linią azjatycką.
Co ciekawe, nazwa „persy” powstała już przy utworzeniu pierwszego związku hodowlanego, na początku XX wieku. Wcześniej używano przede wszystkim określenia „koty angora”. Od tamtej pory standard rasy i jej wyznaczniki wielokrotnie się zmieniały. Z biegiem czasu większą uwagę zaczęto przykładać do okrągłego czoła, krótkiego pyszczka oraz coraz bujniejszego i bardziej miękkiego futra.
Współczesny typ kota perskiego jest w zasadzie ukształtowany pod wpływem hodowców ze Stanów Zjednoczonych i ma ulubiony tam skrócony pyszczek „peak-face”, czyli część twarzową podobną jak u psa pekińczyka. Z tą uzyskaną w hodowli skrajności wyglądu wiążą się nie tylko estetyczne zmiany cech rasy, lecz również zmiany dotyczące zdrowia, z których do najmniej groźnych należą trudności w oddychaniu, chroniczne łzawienie oczu z powodu nadmiernego skrócenia przewodów łzowych oraz liczne wady uzębienia.
Świadomi hodowcy odchodzą od hodowli kotów perskich nastawionych na ekstremalne cechy wyglądu i skupiają się na zdrowiu i komforcie życia wyhodowanych zwierząt.
Zdrowie
Koty perskie są z reguły zdrowe i długowieczne. Ekstremalnie skrócona kufa sprzyja problemom oddechowym oraz okulistycznym. Do chorób charakterystycznych dla tej rasy zalicza się: wielotorbielowatość nerek (PKD), postępowy zanik siatkówki czy astygmatyzm, który może prowadzić do całkowitej utraty wzroku. Persy mogą także cierpieć na kardiomiopatię przerostową, występującą u wielu ras.
Niestety wszystkie wymienione wyżej choroby są dziedziczne. Profesjonalni hodowcy dbają o wczesne i regularne badania swoich podopiecznych i ich potomstwa, by w przypadku wystąpienia choroby dziedzicznej, móc wykluczyć chorego osobnika z rozpłodu.
Badania pod kątem chorób dziedzicznych dotyczą przede wszystkim chorób nerek. Objawy widoczne są dopiero w późniejszych latach życia, co oznacza, że gen może zostać przekazany potomstwu, zanim u rodzica choroba zostanie zdiagnozowana. Na szczęście, badania ultrasonograficzne pozwalają na rozpoznanie ewentualnej choroby już od 10. tygodnia życia. Dzięki temu hodowca może odpowiednio wcześnie dowiedzieć się o chorobie kota, wykluczyć zwierzę z hodowli i zapobiec tym samym przekazaniu choroby na następne pokolenie.
Środkiem do zdiagnozowania kardiomiopatii przerostowej jest USG serca. Kardiomiopatia to choroba nieuleczalna, jednak przy wczesnej diagnozie można podjąć odpowiednie działania łagodzące objawy choroby i zapewnić tym samym długie życie kotu
Żywienie i pielęgnacja
Koty perskie powinny być żywione wysokiej jakości pokarmem. Możliwe jest także karmienie ich dietą BARF, nie można jednak zapominać o odpowiedniej suplementacji. Karmiąc persa należy pamiętać o specyficznej budowie jego pyska, która może uniemożliwiać mu pobieranie pokarmu z głębokich misek. Dlatego koty tej rasy powinny dostawać jedzenie na płaskich talerzykach.
Pielęgnacja szaty jest pracochłonna, ponieważ długą sierść trzeba codziennie wyczesywać, by nie ulegała sfilcowaniu. Raz w miesiącu należy kota wykąpać w odpowiednim szamponie. Między kąpielami używa się specjalnych pudrów, które likwidują zażółcenia na sierści. Codziennie powinno się też dbać o oczy i przemywać je specjalnym płynem. Również uszy i pazury wymagają uwagi opiekuna.